Jest to moja druga lektura tego dziennika. Chciałam go sobie przypomnieć przed kolejną książką będącą jego opracowaniem.Mam wrażenie, że postać Anny Frank jest u nas mało znana. Nie mam pojęcia dlaczego. Jest za to bardzo popularna na Zachodzie. W niektórych krajach jej dziennik jest obowiązkową lekturą szkolną.
Autorka była żydowską dziewczynką mieszkającą ze swą rodziną w Amsterdamie. Kiedy ma 13 lat, w 1942 roku, muszą schronić się przed nazistami do wcześniej przygotowanej kryjówki. Jej dziennik jest właśnie zapisem codziennego życia spędzonego w ukryciu, w ciągłym strachu i obawie przed wykryciem.
"Dziennik" nie jest powieścią z suspensem. Rozpoczynając jego lekturę dobrze wiedzieć jak się kończy. Mając świadomość, że dziewczynka nie dożyła końca wojny i że zaznała piekła obozów koncentracyjnych pozwala inaczej spojrzeć na te zapiski.
Dla mnie to dość trudna lektura. Z jednej strony to dość dziecinne notatki nastolatki ("Dziennik" był pisany przez dwa lata, Anne miała 13-15 lat), której wydaje się, że nikt jej nie rozumie, że jej matka nie dorosła do swej roli, która z detalami opisuje swoje relacje z Peterem, również żyjącym w ukryciu. Z drugiej strony możemy obserwować zmiany jakie w niej następują. W miarę upływu czasu widzimy jak Anne się zmienia, z dziecka przeistacza się w kobietę. Zadziwiająca jest również trafność jej niektórych osądów.
Anne Frank była być może dość rozkapryszoną nastolatką (jej dziennik chwilami to ciąg narzekań na wszystkich i na wszystko), ale na pewno była też bardzo inteligentną osóbką zapowiadającą się na wybitną dziennikarkę i pisarkę. Takie było jej marzenie. Marzenie, jak już wiecie, się nie spełniło.
Dom, w którym ukrywała się Anne Frank, można aktualnie zwiedzać. Znajduje się tam muzeum jej imienia.
A lekturę polecam Wam serdecznie. Z pewnością to mało wakacyjna książka, ale zmusza do refleksji.
Anne Frank, "Dziennik", Znak, Kraków 2010.
