Most nad Sundem

 "Most nad Sundem" to kolejny duński serial, który mnie ostatnio zachwycił. Prowokacyjnie napiszę, że zaczęło się niewinnie... od znalezienia ciała kobiety dokładnie pośrodku mostu czyli na granicy duńsko-szwedzkiej. W związku z tym w rozwiązanie zagadki zostały zaangażowane jednostki policyjne z obu krajów.

Morderstwo od początku wydaje się być dokładnie przemyślane i perfekcyjnie zorganizowane. Bardzo szybko wychodzi na jaw, że policja ma do czynienia z kimś, kto bardzo dobrze zna jej metody działania, a samo morderstwo zostało dokonane (przynajmniej częściowo) wiele miesięcy wcześniej.

Wiem, że brzmi to niedorzecznie, ale ten film jest genialny właśnie dlatego, że obfituje w zaskakujące zwroty akcji i mimo iż brzmią zadziwiająco są jednak bardzo realistyczne.

Niesamowity kryminał, który trzyma w napięciu do ostatniej chwili. Bardzo polecam.

"Most nad Sundem", Dania.

Taniec ze smokami (cz. 1 i 2)

 Powoli zaczynam zniechęcać się do tej powieści. Długie przerwy między lekturą poszczególnych tomów też nie pomagają w utrzymaniu napięcia. Kiedy ostatnio przeczytałam, że najpierw zakończą się prace nad serialem, a potem dopiero nad książką zrobiło mi się zwyczajnie przykro. Jak to? Jaki pisarz mógł podjąć taką decyzję?

Obie części powieści mają ponad 1300 stron. Autor wciąż wprowadza nowe postaci, a ja ledwo pamiętam te, które poznałam do tej pory. Poza tym  akcja "Tańca ze smokami" będącego piątą częścią sagi dzieje się równolegle z czwartą częścią "Uczta dla wron". Mam wrażenie, że sam autor już nie panuje nad tym, co dzieje się w jego powieści.

Książka, która zachwycała zaczyna mnie denerwować. Tyrion bawił mnie inteligencją i dowcipem, nagle zrobił się wulgarny. Cersei czy Melisandre budziły strach, teraz mam wrażenie, że same się boją. Daenerys obawia się własnych smoków. Jedynie John Snow ma coś do powiedzenia. Wydaje się, że ktoś poobcinał skrzydła głównym bohaterom.

Lektura tylko dla wytrwałych.

George R. R. Martin, "Taniec ze smokami", Zysk i s-ka, 2011.

Paddington

Rzadko oglądam filmy dla dzieci, ale w tym urzekła mnie postać tytułowa. Miś jest po prostu wzruszający! Nie mogę wyjść z podziwu dla współczesnej kinematografii, która jest w stanie stworzyć takiego bohatera. To nie jest film animowany, akcja toczy się w realnym świecie i z prawdziwymi aktorami. A tak przy okazji mamy tu niezłą obsadę: Hugh Bonneville, Nicole Kidman...

Miś początkowo wiedzie beztroski żywot z wujostwem w przepięknej dżungli w dalekim Peru. Pewnego dnia kataklizm niszczy ich las, a wujek ginie. Wtedy miś samotnie wyrusza do Londynu, w którym mieszka podróżnik poznany przez wujostwo wiele lat wcześniej. Londyn jest dla niego miejscem wymarzonym, el dorado. Nasz miś z piękną angielszczyzną i dobrymi manierami spodziewa się spotkać dobrze wychowanych Anglików i przeżywa szok. Na dworcu żaden z zabieganych pasażerów nawet nie odpowiada na jego grzeczne powitanie. Jak sobie poradzi w tym dziwnym świecie?

Film sam w sobie jest klasykiem gatunku. Mamy tu głównego bohatera mądrego, grzecznego i bardzo zagubionego w wielkim świecie. Mamy czarny charakter, który zrobi wszystko, aby dopaść misia. I, przepraszam za spoilerowanie, ale od początku się tego domyślacie, mamy happy end.

Film polecam, szczególnie jeśli macie dzieci. Spodoba się im. Proponuję obejrzeć go w wersji oryginalnej. Dzięki wartkiej akcji jest łatwy do zrozumienia. To bardzo przyjemny sposób na zachęcenie dzieci do nauki języka angielskiego!

"Paddigton", reż. Paul King, Francja, USA, Wielka Brytania, 2014.