Cień eunucha

To już czwarta książka Cabré, którą przeczytałam i zastanawiam się czy nie najlepsza. Szczerze mówiąc nie byłabym w stanie zdecydować się, która najbardziej mi się podobała: "Wyznaję", "Głosy Pamano" czy właśnie "Cień eunucha". "Jaśnie pan" nie przypadł mi do gustu.

To jest świetny przykład mojej powieści idealnej: nie jest za krótka (uwielbiam, kiedy akcja rozwija się powoli, wątki leniwie splatają się ze sobą, po to, aby w końcu ukazać rzeczywistość zaskakującą i wcale nieoczywistą), występuje w niej wiele postaci o mocnych charakterach i z różnymi historiami, relacje między nimi nie są łatwe i przede wszystkim powieść musi kryć tajemnicę! Tajemnicę, której istnienie przeczuwamy od niemalże początku, ale nie wiemy, który z bohaterów jej strzeże, która jej wersja jest prawdziwa i czy w końcu wyjdzie na jaw.

W "Cieniu eunucha" główny bohater, Miquel Gensana, zostaje zaproszony przez koleżankę z pracy na kolację do restauracji, która mieści się w jego rodzinnym domu. Jest to dla niego mało przyjemna okazja, aby wrócić do wydarzeń z przeszłości, które sprawiły, że czuje się przegranym: starym, samotnym, rozgoryczonym.

Wiem, że brzmi to dość depresyjnie i może nie jest to najlepsza reklama książki na lato, ale na jesienne słoty będzie jak znalazł! Bardzo polecam!

Jaume Cabré, "Cień eunucha", Marginesy, 2016.