47 roninów

 Akcja filmu toczy się dawno dawno temu w Japonii, za czasów samurajów. Największą wartością dla każdego członka ówczesnej społeczności jest honor.

Główny bohater, Kai, jako dziecko został przygarnięty przez władcę jednej z krain. Jako znajda jest powszechnie nieakceptowany przez społeczność, jednak córce władcy nie przeszkadza to zakochać się w nim. Tym bardziej, że Kai jest przystojny, dzielny i przede wszystkim zna swoje miejsce w tym niezwykle hierarchicznym środowisku. Jednak przez część filmu jego skrywana przeszłość wzbudza ciekawość.

Historia brzmi bajkowo, prawda? I jak w porządnej bajce nagle pojawiają się problemy. Kiedy wali się cały dotychczasowy świat bohaterów nadchodzi chwila próby. I dzieje się, oj dzieje. Nie opowiem wam co, żeby nie psuć zabawy.

Film może nie porywa wymyślnym scenariuszem, a historia jest dość prosta, jednak miło było po ciężkim dniu pracy zobaczyć tę bajkę, gdzie ważne są honor, miłość, godność. Gorąco polecam!

"47 roninów", reż. Carl Rinsch, USA, 2013.

Wybór Zofii

 Akcja filmu dzieje się w roku 1947 i zostaje przedstawiona z perspektywy młodego chłopaka marzącego o tym, by zostać pisarzem. W domu, w którym wynajmuje pokój, mieszka również tytułowa Zofia z przyjacielem. Niezwykła to para. Jednego dnia potrafią się kochać, aż trzęsie się żyrandol, a następnie pokłócić niemal do rękoczynów. Jednak ta trójka zostaje dobrymi przyjaciółmi.

Szybko orientujemy się, że Zofia skrywa jakieś mroczne tajemnice. Wytatuowany numer na przedramieniu zdradza pobyt w obozie koncentracyjnym. Jednak jego właścicielka nie chce o tym rozmawiać. Trudno się dziwić. Jednak czujemy, że nie chodzi tylko o trudy i poniżenia jakich musiała tam zaznać.

Okazuje się, że przyjaciel Zofii też ma swoje sekrety. Dla narratora spotkanie z tym dwojgiem to przyspieszona lekcja życia. Bardzo polecam wam ten film. I życzę nam wszystkim, abyśmy nigdy nie zostali postawieni przed takim wyborem, gdzie każda decyzja, nawet ta o braku jej podjęcia, jest zła.

"Wybór Zofii", reż. Alan J. Pakula, USA, Wielka Brytania, 1982.

I góry odpowiedziały echem

 Co pomyślelibyście o rodzicu, który sprzedaje własne dziecko? Oburzylibyście się, prawda? To naturalna reakcja. A gdybym dodała, że rodzic sprzedaje dziecko, które w rodzinnym domu cierpi z głodu i zimna, bo istnieją spore szanse, że zachoruje i umrze, że sprzedaje owo dziecko tylko dlatego, że ma nadzieję, że w nowym domu będzie ono szczęśliwsze, bo będzie żyło w dostatku? To chyba zmienia postać rzeczy. Jednak smutek, że takie sytuacje wciąż się zdarzają pozostaje.

Właśnie taką historię opowiada autor. Jednak nie jest to jedyna i tak prosta historia. W książce znajdziemy wiele życiowych historii równie skomplikowanych i bolesnych. I wcale nie trzeba urodzić się w targanym wojnami Afganistanie, aby być nieszczęśliwym czy niekochanym.
Khaled Hosseini, "I góry odpowiedziały echem", Albatros, 2013.

Dziewczynka w czerwonym płaszczyku

Roma Ligocka postanowiła napisać tę książkę po obejrzeniu „Listy Schindlera”. Podczas seansu przeżyła wstrząs widząc tę małą dziewczynkę w czerwonym płaszczu na tle upiornej biało-czarnej rzeczywistości. Rozpoznała w niej siebie. Autorka jest jedną z postaci, które przeżyły piekło krakowskiego getta.

Akcja książki rozciąga się od II wojny do końca XX wieku. Podczas wojny Ligocka była małą dziewczynką i tak właśnie pisuje wspomnienia z tamtego okresu – z punktu widzenia dziecka. To powoduje, że historia jest jeszcze bardziej wstrząsająca. Dziecko często nie rozumie co się wokół niego dzieje, ale opisuje to w typowy dla siebie naiwny sposób. Jednak czytelnik zdaje sobie sprawę z tego co właśnie się wydarzyło. A historie są wstrząsające.

Ligocka opisuje nie tylko wojnę, ale może przede wszystkim, powojenną traumę, z którą jej przyjdzie żyć jeszcze długo później. Jej wynikiem były nieudane małżeństwa, histerie, depresja, uzależnienie od leków…

Piękna, ale smutna to lektura. Zupełnie jakby przetrwanie samej wojny nie było wystarczającym koszmarem.

Roma Ligocka, "Dziewczynka w czerwonym płaszczyku", Znak, 2001.

W imię...

 Mocno wahałam się przed obejrzeniem tego filmu. Małgorzata Szumowska lubi podejmować kontrowersyjne tematy i chwała jej za to, ale robi to moim zdaniem w mało wysublimowany sposób. Zamiast zadawać pytania i zachęcać do refleksji, sama udziela odpowiedzi, z którymi ciężko się zgodzić (przynajmniej mnie). Po obejrzeniu "Sponsoringu" żałowałam czasu spędzonego w kinie i pieniędzy na bilet.

Jednak "W imię..." jest o wiele bardziej dojrzałym filmem. A główny bohater jest ludzki w swych słabościach i budzi sympatię. Tak na marginesie, to chyba jedna z niewielu ról filmowych, w której Chyra budzi pozytywne uczucia.

Chociaż temat księdza borykającego się z własną seksualnością chyba nie jest już tak kontrowersyjny, ani nowy. Po "seksaferach" z duchownymi w roli głównej sprzed kilku tygodni, film Szumowskiej wydaje się łagodny.

Czytałam wiele recenzji o "mocnym" i "poruszającym" filmie. Mnie nie poruszył, ale obejrzałam go z przyjemnością.

"W imię...", reż. Małgorzata Szumowska, Polska, 2013.