Dziewczynka w czerwonym płaszczyku

Roma Ligocka postanowiła napisać tę książkę po obejrzeniu „Listy Schindlera”. Podczas seansu przeżyła wstrząs widząc tę małą dziewczynkę w czerwonym płaszczu na tle upiornej biało-czarnej rzeczywistości. Rozpoznała w niej siebie. Autorka jest jedną z postaci, które przeżyły piekło krakowskiego getta.

Akcja książki rozciąga się od II wojny do końca XX wieku. Podczas wojny Ligocka była małą dziewczynką i tak właśnie pisuje wspomnienia z tamtego okresu – z punktu widzenia dziecka. To powoduje, że historia jest jeszcze bardziej wstrząsająca. Dziecko często nie rozumie co się wokół niego dzieje, ale opisuje to w typowy dla siebie naiwny sposób. Jednak czytelnik zdaje sobie sprawę z tego co właśnie się wydarzyło. A historie są wstrząsające.

Ligocka opisuje nie tylko wojnę, ale może przede wszystkim, powojenną traumę, z którą jej przyjdzie żyć jeszcze długo później. Jej wynikiem były nieudane małżeństwa, histerie, depresja, uzależnienie od leków…

Piękna, ale smutna to lektura. Zupełnie jakby przetrwanie samej wojny nie było wystarczającym koszmarem.

Roma Ligocka, "Dziewczynka w czerwonym płaszczyku", Znak, 2001.